ZAPOWIEDZI: Psychologia - Wychowanie - Terapia

Oto zapowiadane tytuły. Opisy są długie, bardzo długie i jeszcze bardziej długie. Nie musisz ich czytać w całości. Czy nie uważasz jednak, że może się w nich znaleźć coś bardzo ciekawego?

Bruce A. Marlowe, Alan S. Canestrari: Psychologia wychowawcza w praktyce. Dla przyszłych i obecnych nauczycieli

Philippe Meirieu: Pedagogika. Obowiązek wytrwania

Wiga Bednarkowa: 7 wspaniałych, czyli o talentach w polskiej szkole

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

Bruce A. Marlowe, Alan S.Canestrari

Psychologia wychowawcza w praktyce. Dla przyszłych i obecnych nauczycieli

Licencja SAGE Publications, Inc

Jeśli pracujesz już w szkole, zapewne z opisanymi niżej sytuacjami zetknęłaś/ąłeś się osobiście. Jeśli przygotowujesz się do pracy w szkole, z pewnością Cię to czeka. Czy zawsze jest tak, że najlepsze rozwiązanie od razu przychodzi człowiekowi do głowy? A może warto sięgnąć do tego, co już inni przed nami wypróbowali i stwierdzili, że warto? Przeczytaj, co niżej:

Podejście zastosowane w tej książce jest bardzo ciekawe: otóż autorzy starają się odpowiedzieć na prawdziwe pytania prawdziwych nauczycieli z prawdziwych szkół, dotyczące prawdziwych uczniów. Jest to interesująca alternatywa dla tradycyjnych publikacji pedagogicznych, bo pozwala nauczycielom na głębokie, dobrze teoretycznie udokumentowane i oparte na badaniach zrozumienie, jak ich uczniowie uczą się i rozwijają. To antologia niezbędnych tekstów zarówno dla studentów, przygotowujących się do nauczycielskiego zawodu, jak i dla nauczycieli pragnących bliżej się przyjrzeć procesom uczenia się i rozwoju. Autorzy opierają się na oryginalnych badaniach i publikacjach wiodących psychologów, naukowców zajmujących się kwestiami poznania i edukatorów, których prace stanowią podstawę psychologii wychowawczej.

Cechy kluczowe publikacji:

- Oryginalne podejście: Odwołuje sie do oryginalnych badań, opisanych w podstawowych, klasycznych publikacjach dobrze znanych psychologów i edukatorów, jak również do prac współczesnych badaczy, co znacznie poszerza nasze rozumienie praw rządzących uczeniem się i rozwojem dziecka
- Organizacja tematów: Opublikowane wyniki badań są ułożone tematycznie według problemów występujących w nauczaniu i opierają się na dialogu w klasie, na debacie i dyskusji.
- Doświadczenia z rzeczywistego świata: Każda "czytanka" jest poprzedzona prawdziwym listem napisanym przez prawdziwego nauczyciela, co stwarza związek pomiędzy badaniem i rzeczywiście się pojawiającym problemem nauczyciela.
- Bogata wiedza pedagogiczna: Stanowiące wyzwanie problemy pomagają nauczycielom rozwinąć głębokie, oparte na solidnych teoretycznych podstawach i badaniach zrozumienie tego, jak młodzi ludzie uczą sie i rozwijają
- Samoocena: Klasyczne eksperymenty stanowią dla nauczycieli zachętę do czytania i krytycznej oceny literatury i do rozwijania swojej własnej, opartej na badaniach, filozofii nauczania.

Książka jest odpowiednia dla studentów kierunków pedagogicznych i psychologicznych (zwłaszcza w odniesieniu do takich tematów, jak psychologia wychowawcza, teoria uczenia się, rozwój dziecka/nastolatka i psychologia uczenia się), dla wszelkiego rodzaju kursów/seminariów o tej tematyce i dla pracujących nauczycieli, pragnących pogłębić swoją wiedzę.

Spis treści
Podziękowania
Wstęp: Teoria i praktyka Bruce A. Marlowe and Alan S. Canestrari
Część I: Prawdziwa klasa
1. Planowanie skutecznego nauczania: Plan lekcji Madeline Hunter and Doug Russell
2. Układanka grupowa i klasa bez segregacji : w poszukiwaniu wspólnych celów Elliot Aronson and Diane Bridgeman
3. Klucz do zarządzania klasą Robert J. Marzano and Jana S. Marzano
4. Co sprawia, że nauczyciel jest dobry? Richard P. Traina

Część II : Jak następuje nauczanie?
5, Nauka o uczeniu się i sztuka nauczania B.F. Skinner
6. Przekazywanie agresji poprzez naśladowanie modeli agresji Albert Bandura, Dorothea Ross, and Sheila A. Ross
7. Uczniowie pamiętają. Co oni myślą? Daniel T. Willingham
8. W kierunku pedagogiki głębi w zwyczajnej klasie: badanie świadomości relacji pomiędzy nauczycielami a małymi dziećmi Darlene L. Witte-Townsend and Anne E. Hill

Część III: Jaką rolę odgrywa dojrzewanie w uczeniu się
9. Etapy intelektualnego rozwoju dziecka Jean Piaget
10. Osiem wieków człowieka Erik H. Erikson
11. Ciągłość i brak ciągłości moralnego rozwoju w dzieciństwie i dorosłości Lawrence Kohlberg and R. Kramer
12. Obrazy relacji Carol Gilligan
Część IV. Jak różnorodność zespołów uczniowskich wpływa na nauczanie w praktyce?
13. Tylko angielski: Uwiązanie językowe w Ameryce Donaldo Macedo
14. Czy integracja może działać? Rozmowa z Jimem Kauffmanem i Marą Sapon-Shevin John O'Neil
15. Pierwsze siedem . a potem ósmy: Rozmowa z Howardem Gardnerem Kathy Checkley
16. O kreatywności: kwestionowana, odrzucana, ośmieszana, ignorowana Edward P. Torrance

Część V: Jakie czynniki wpływają na motywację uczniów?
17. Pięć powodów, by przestać mówić: "Dobra robota!" Alfie Kohn
18. Ostrzeżenie: pochwała może być niebezpieczna! Carol S. Dweck
19. Teoria ludzkiej motywacji Abraham H. Maslow
20. Łagodzenie objawów wyuczonej bezradności u psów Martin E. P. Seligman, Stephen F. Maier, and James H. Geer

Część VI: Jak wygląda dobre ocenianie?
21. Standardowe testowanie i jego ofiary Alfie Kohn
22. Nauczanie w kierunku zdania autentycznego testu Grant Wiggins
23. Rywalizacja sabotuje dobre nauczanie John D. Krumboltz and Christine J. Yeh
24. List do testowanego przez państwowy system testowania (Od nauczyciela przedmiotów ścisłych, który dobrze zna swoich piątoklasistów) Stephen Kramer
Indeks
O redaktorach

Przykładowy fragment z książki:
Część rozdziału 4

Szanowny Panie,
Pracuję w Kennedy High School około roku. Miałem możliwość obserwowania wielu nauczycieli, ponieważ zostaliśmy wpisani, jako nowicjusze, do program mentorskiego, podczas realizacji którego musieliśmy spędzić określoną ilość czasu, obserwując naszych kolegów. Większość z nich jest całkiem dobra, chociaż zdarzają się i beznadziejni. Ale jeden z moich kolegów jest powszechnie uważan y za najlepszego nauczyciela w szkole. Zawsze byłem trochę sceptyczny, jeśli chodzi o przyznawanie takich tytułów. .. dopóki wczoraj nie spędziłem pewnego czasu, próbując go naśladować.
Zna Pan Pata Stevensa? Jest przewodniczącym sekcji nauk społecznych i naprawdę dla mnie jest sensacją. Dzieci dosłownie chłoną każde jego słowo, jest dynamiczny, wciągający i wygląda na to, że sam się dobrze bawi. Jest w tym jednak coś zabawnego. Kiedy próbuję opisać to bardziej szczegółowo, nawet dla siebie, nie mogę do końca określić, co sprawia, że jest aż tak dobry. To znaczy wiem, co on robi, jeśli chodzi o angażowanie dzieci. Mówi jasno i precyzyjnie, jest energiczny - ale jest jeszcze coś ponad te umiejętności. Przynajmniej tak się wydaje. Chcę być tak dobry jak ten facet, ale muszę wiedzieć, co sprawia, że jest taki dobry. A naprawdę jest dobry. Jan po prostu mam takie uczucie, że nawet gdybym robił wszystko to, co on robi, nie byłoby to całkiem to samo. Pat Stevens jest naprawdę wielki, ale wymienianie wszystkich rzeczy, które robi dobrze, nie wydaje się chwytać ich istoty. Nie wiem. Jak Pan myśli, co sprawia, że nauczyciel jest dobry?
Jean LeMoyne

_ JAK BYŚ ODPOWIEDZIAŁ?
Jak myślisz, jak można zdefiniować cechy dobrego nauczyciela? Czy wszyscy nauczyciele posiada ją te same umiejętności? Czy możliwe jest nauczyć się, jak być dobrym nauczycielem, czy też ludzie rodzą się z tą wiedzą? Pomyśl o swoich nauczycielach od szkoły podstawowej do średniej. Jakie cechy mieli ci, których pamiętasz? Jaka kombinacja cech, twoim zdaniem, sprawia, że nauczyciel jest najlepszy? Pamiętaj o tych pytaniach, czytając tekst Richarda Trainy "Co sprawia, że nauczyciel jest dobry?" Jakie ty zadałbyś pytania o cechy dobrego nauczyciela? Jak byś rozwinął dyskusję na ten temat w klasie? W końcu, jak byś odpowiedział na pytania Jean Lemoyne?

_ CO SPRAWIA, ŻE NAUCZYCIEL JEST DOBRY?
Richard P. Traina
Na każdym poziomie edukacji powraca pytanie: z czego składa sie dobre nauczanie? Kilka lat temu przeprowadziłem niewielkie badanie, poszukując odpowiedzi. Jako historyk, postanowiłem zbadać autobiografie wybitnych Amerykanów z 19 i 20 wieku (jakieś 125 postaci). Co też ci ludzie - kobiety i mężczyźni różnego pochodzenia, zarówno jeśli chodzi o sytuację społeczną, jak i ekonomiczną, geograficzną, religijna i rasową - mówili o swoich, cenionych przez siebie nauczycielach, w miarę, jak przypominali sobie swoje szkolne doświadczenia? Najbardziej rzucającym się w oczy odkryciem w opisie dobrego nauczyciela był jego niezwykle spójny model. Powiedziałbym: dobrego i zapamiętanego. Trzy cechy pojawiały się stale, ze zdumiewającą regularnością: kompetencja jeśli chodzi o nauczany przedmiot, głęboka troska o uczniów i ich sukces, oraz charakter, wyróżniający się charakter. Te cechy były oczywiste, niezależnie od nauczanego przedmiotu i poziomu nauczania. Znajomość nauczanego materiału, taka, by uczniowie mogli odczuć fascynację nauczyciela przedmiotem, była kluczowa. Tam, gdzie nauczyciel z łatwością poruszał się po przedmiocie i zręcznie wyjaśniał jego zawiłości, uczniowie czuli, że jest kompetentny. Ten rodzaj zaufania stanowił podstawę szacunku dla nauczyciela, otwierał ucznia na uczenie się, sprawiał, że się angażował. Autorzy autobiografii często cytowali nauczycieli, którzy, poprzez rozumienie swojego przedmiotu sprawiali, iż ich uczniowie potrafili zobaczyć świat inaczej.

Druga cecha wydaje się równie ważna: głęboka troska o każdego ucznia i o jego osiągnięcia oraz rozwój. W tym przykładzie zaczęło się to od potraktowania przez nauczyciela każdego ucznia jako jednostki, która wnosi do zespołu swoje szczególne zainteresowania, doświadczenia, entuzjazm i obawy. To także poświęcanie przez nauczyciela czasu , by poznać życie ucznia poza klasą, poznać jego rodzinę i pozaprogramowe aktywności. To także nacisk, by każdy uczeń był dumny ze swej pracy - tak, by poziom swoich osiągnięć zdumiewał ich i cieszył.
Trzecia cecha, wyrazisty charakter, jest najtrudniejsza do określenia, ale dodaje smaku , lub tła, pozostałym dwóm (jest możliwe, że cecha, która najbardziej przyczynia się do tego, że nauczyciel jest dobry, również sprawia, że najlepiej się go pamięta). Prawie we wszystkich przypadkach było coś wyrazistego, jeśli chodzi o charakter nauczycieli opisywanych w autobiografiach. Mogło to być coś ekscentrycznego, jakaś przezwyciężona niepełnosprawność lub tragedia, niezachwiana fascynacja nauczanym przedmiotem, lub sposób okazywania troski o ucznia (chociaż rzucanie w ucznia kredą lub przytulanie go znajdują się obecnie poza "komunikacyjnym leksykonem"). W każdym razie, zawsze tam była jakaś zauważalna energia, która przenikała kompetentnego i troskliwego nauczyciela, jakaś wyraźnie zauważalna cecha. Trudno nawet znaleźć słowa, by podkreślić, jak mocna była ta kombinacja cech. Autorzy autobiografii wierzyli, że to ci nauczyciele i profesorowie zmienili ich życie. Nie dziwi więc, jak ważną więzią pomiędzy wszystkimi poziomami edukacji powinien być nauczyciel - kompetentny i troskliwy "charakter".

Zagadnienia do przemyślenia
Wróć do listów i czytanek w Części I: Prawdziwa klasa. Kiedy zaczniesz formułować swoje własne pomysły, jak wcielić teorie uczenia się w zaplanowaną praktykę nauczania, rozważ następujące pytania:
1. Rozważ związek pomiędzy planem lekcji i kierowaniem klasą. Jak mogą sposoby budowania struktury lekcji przez nauczyciela przyczynić się lub odciągnąć od społecznie odpowiednich zachowań?
Co Madeline Hunter i pp. Marzano powiedzieliby na ten temat?
2. Czy siła osobowości sama w sobie może inspirować uczniów? Co mógłby Richard Traina powiedzieć o nacisku, kładzionym przez Madeline Hunter na strukturę lekcji? Czy, jeżeli ktoś postępuje wg wskazówek Madeline Hunter, ale nie posiada cech opisywanych przez Richarda Trainę, czy ten ostatni uznałby go za dobrego nauczyciela?
3. Jak mógłby nauczyciel wprowadzić zespołowe uczenie się wśród uczniów, którzy mają małe doświadczenie w pracy z rówieśnikami? Jak można by ocenić skuteczność konkretnego nauczyciela, jeżeli podczas obserwacji wszyscy uczniowie pracują w grupach, a nauczyciel nie daje żadnych bezpośrednich wskazówek?
4.Jak nauczyciele mogliby włączyć składniki lekcji, opisane przez Hunter, w ten rodzaj zespołowego uczenia się, który proponuje Aronson?

_ TWOJE WŁASNE POMYSŁY
Jakie pomysły wydają Ci się najważniejsze, kiedy rozważasz uczenie się i nauczanie w prawdziwej klasie? Jak myślisz, jakie są najważniejsze sprawy, które powinien przemyśleć nowy nauczyciel? Jakie kolejne pytania autorzy postawili w części I, na które do tej pory nie masz pełnej odpowiedzi? Wykorzystaj miejsce niżej do spisania swoich refleksji.

Książka ukaże się w lutym 2010.

Philippe Meirieu
Pedagogika - obowiązek wytrwania
Licencja wydawnictwa ESF - Francja

Jeśli jesteś:
Refleksyjnym nauczycielem/wychowawcą/dyrektorem, niejednokrotnie zastanawiającym się, w jakim kierunku zmierza oświata;

Albo
Działaczem samorządowym, zastanawiającym się nad tym samym

Albo
Pracownikiem MEN/politykiem, odpowiedzialnym za jakiś wyimek oświatowej rzeczywistości

Albo
Studentem pedagogiki/psychologii, z wielkim prawdopodobieństwem kierującym się ku pracy w szkole

TO JEST TO KSIĄŻKA DLA CIEBIE!

Jest to jedna z nielicznych książek, w której autor rozważa powiązania pomiędzy pedagogiką i polityką. Nauczyciele nie mogą sobie pozwolić na to, by być wyłącznie specjalistami w zakresie technik nauczania, a co najwyżej jeszcze specjalistami w zakresie zaburzeń nerwowych - do czego zmierza współczesny trend. Nie mogą być usatysfakcjonowani sytuacją społeczną, w której przyszło im pracować. Od czasów Rousseau i Pestalozziego, zawsze szukali sposobów syntezy pomiędzy budowaniem wiedzy i kształtowaniem obywatela. Philippe Meirieu pragnie zbudować taką pedagogikę, dzięki której można wychować człowieka potrafiącego zarówno myśleć o sobie, jak i dołączyć do innych. Zaprasza nas, byśmy byli uważnymi obserwatorami, w jakim kierunku idzie rozwój społeczeństwa, zwłaszcza w odniesieniu do młodych ludzi.

Obecny priorytet to "obowiązek oporu", zwłaszcza wobec "antypedagogiki", czyli kształtowania młodych ludzi zgodnie z zasadami ekonomii rynkowej, którą autor nazywa "królestwem kaprysu aspektów konsumpcyjnych", "łamaniem dziecka" i terenem powstawania antyautorytetów, czyli liderów gangów, fałszywych "celebrytów" i fałszywych guru. To wszystko może w efekcie prowadzić do katastrofy.

Autor zaprasza nas do włączenia się w nurt pedagogiki oporu, do stawiania przewrotnych pytań: czy wychowanie dla demokracji oznacza wszechwładzę rynku? Jak przebudowywać autorytety? Czy mamy prawo do kontestowania istniejących reguł? To pytania ciągle otwarte. Jak zatrzymać lot w kierunku katastrofy? Jak wpłynąć na treści przekazywane w mediach? Jak sprawić, by wspieranie rodziców stało się politycznym priorytetem? Jak przebudować szkołę, by była w stanie działać? Wiele zależy od indywidualnych relacji między nauczycielem a uczniem, od tego, jak ten pierwszy będzie umiał ukształtować ze swych podopiecznych światłych obywateli. Dlaczego wielkie autorytety pedagogiczne (których prace stale przewijają się w tej książce) to osobistości zwykle na marginesie życia społecznego, nie zaś ci, którzy stoją w centrum życia politycznego? Komponent edukacyjny w strukturze państwa głęboko tkwi w historii politycznej, w historii społecznego rozwarstwienia. Czy może to stanowić wsparcie dla ludzi oświaty, by potrafili powiedzieć "nie" różnym formom społecznej manipulacji? Jakich treści nauczać, kto decyduje o emancypacji, nie narzucając wszystkim obowiązku doskonałości ? Według Philippe Meirieu, warto powrócić do pracy od podstaw, nie oczekując natychmiastowych rezultatów.

Philippe Meirieu z wykształcenia jest filozofem i pedagogiem. Swoją karierę zawodową rozpoczął od nauczania języka francuskiego i filozofii w college'u, w którym następnie został dziekanem. W trakcie pełnienia tej funkcji prowadził nadal zajęcia ze studentami. W 1983 r. obronił pracę doktorską o stanie nauk humanistycznych i obecnie jest profesorem na uniwersytecie nauk pedagogicznych w Lionie.

W latach 1976 - 1986 kierował szkołą eksperymentalną, od roku 1980 do 1986 był redaktorem Zeszytów pedagogicznych, a w międzyczasie założył Instytut Teorii i Praktyki Pedagogicznej (ISPEF) na uniwersytecie LUMIERE w Lyon 2, którym kierował. Przewodniczył komitetowi organizującemu konsultacje i dyskusje na temat "jak nauczać w liceum?". Kierował Narodowym Instytutem Nauk Pedagogicznych (INRP). Odpowiada również za kanał naukowy w telewizji CAP CANAL. Kieruje redakcją pedagogiczną w ESF.

Jest autorem 26 emisji telewizyjnych, jak również wielu książek. Najbardziej znane to "Stosowanie metod aktywnych w szkole" (ESF, 1985, przetłumaczone na włoski, hiszpański, portugalski, japoński, arabski i angielski), "Uczyć się ...tak, ale jak" (1987, przetłumaczone na hiszpański i kataloński), "Frankenstein pedagogiki" (1996), "Szkoła i wojna cywilna" (1997), "Stworzyć szkołę, stworzyć klasę" (2004). Prace "Człowiek nie jest zabawką" , "Punkt odniesienia dla ludzi bez punktu odniesienia" otworzyły pole do dyskusji nad edukacją rodzinną i problemami społecznymi.
Odznaczony medalem Legii Honorowej.

Przeczytaj spis treści:

Spis treści
Wstęp: Pedagogika i polityka ulepione są z jednej gliny
1. Czy należy skończyć z pedagogizmem?
2. Wychowanie: odwieczna historia
3. Pedagogika w roli pogotowia ratunkowego
4. Pedagogika w centrum nowoczesności
5. Jak poradzić sobie z paradoksami wychowawczymi
6. Towarzyszyć pojawianiu się poczucia wolności
7. Co jest fundamentalnego w pedagogice
8. Odbudowywanie autorytetu
9. Kształtowanie ucznia-podmiotu
10. Ukazywanie możliwości
Wnioski: Wytrwać w codzienności

Książka ukaże się na przełomie listopada i grudnia.

Wiga Bednarkowa
7 wspaniałych, czyli o talentach w polskiej szkole

Jeśli, Droga Czytelniczko / Drogi Czytelniku pomyślisz, że te Twoje dzieciaki w szkole w zasadzie są całkiem do rzeczy i fajnie się z nimi pracuje, tylko od czasu do czasu potrzeba Ci pomysłu na jakąś technikę ,

TO PRZECZYTAJ CO NIŻEJ!

A jeśli pomyślisz, że masz wspaniałych uczniów, z którymi zawsze wszystko się udaje.

TEŻ PRZECZYTAJ!

7 wspaniałych, czyli o talentach w polskiej szkole to z jednej strony opowieści o polskich zwyczajnych niezwyczajnych uczennicach i uczniach, z drugiej zaś to obrazki z życia różnych szkół i z pracy różnych nauczycieli. Myliłby się jednak ten, kto by sądził, że głównymi bohaterami 7 wspaniałych... jest utalentowana młodzież i dzieci z talentem.
Tu pierwsze skrzypce gra szkoła - SZKOŁA XXI wieku, dlatego też Czytelniczki i Czytelnicy będą mieli okazję poznać:
"3 kroki w uczeniu się", które robią dobre współczesne szkoły, aby efektywnie i efektownie wykorzystywać czas, jaki młodość spędza zarówno w szkole, jak i poza nią;
takie sposoby szkolnego oceniania (4 generacje ewaluacji), które ani nie ranią żadnego dziecka, ani nie popychają młodzieży w otchłań bezcelu i bezsensu.
Nade wszystko zaś lekturę tę można potraktować. terapeutycznie!
W każdej stronie, niczym w zaczarowanym zwierciadle, można się przejrzeć, odnajdując swoje walory, mocne strony, cechy warte grzechu i każdych pieniędzy.

Czytając, Czytelniczko lub Czytelniku, przekonasz się, że:

jesteś osobą kompetentną, zdyscyplinowaną, twórczą, szanujesz i czujesz, że Ciebie szanują, znasz odpowiedź na pytanie "co ma piernik do wiatraka?" i wiesz, czy to "dobrze", czy "źle", bo masz mózg, który pozwala Ci czerpać moc z jego "5 umysłów" i działać, wykorzystując swoje wielorakie inteligencje niczym narzędzia: a to śrubokręt, długopis, chochlę, czy szachy!
Dlaczego warto sięgnąć po tę książkę? Bo:
- po 1 (pierwsze). (można samej lub samemu uzupełnić),
- po 2 (drugie). (j.w.),
- .
- i po 6. (szóste) - 7 wspaniałych... można potraktować jako polski "aneks" do trylogii Égide`a Royera.

Książka ukaże się w końcu października.